Скапиот дел не беше моделот. Беше влезот. Секое барање во AI процес се наплаќа и за токените што ги праќате и за токените што ги добивате назад, а во овој процес токените што се праќаа тивко експлодираа. Зедовме записи од барањата за еден ден и ја измеривме големината на секое барање. За опис на производ треба името, неговите својства и кратко упатство, неколку стотици токени. Просечното барање носеше повеќе од шеснаесет пати толку.
Причината беше чекор пред моделот, во подготовката на текстот. Процесот требаше да ја земе страницата на производот од добавувачот, да ја сведе на чист текст и да го прати понатаму. По една промена на алатката за преземање месеци порано, чистењето почнало тивко да паѓа на повеќето страници и да се враќа на суровата страница: менија, линкови од подножјето, вграден CSS, скрипти за следење и, на некои страници, слики вградени како base64 текст. Моделот сепак пишуваше пристојни описи, бидејќи вистинските податоци за производот беа некаде таму, закопани во кодот што плаќаше да го чита.
Втора грешка ја множеше првата. Кога одговорот на моделот за една ставка во серијата не можеше да се прочита, логиката за повторување ја праќаше целата серија одново, а не само таа ставка, и повторуваше до пет пати. Една лоша ставка можеше истата преголема серија да ја прати шест пати. Ништо во системот не ги броеше токените по задача, па немаше аларм, само сметка што стигнуваше на крајот на месецот.